Kampioenen van 2008-2009: Schaars

Gepubliceerd op 9 mei 2018 , 16:46

ALKMAAR- In de reeks 'Kampioenen van 2008-2009' blikt AZ Media met betrokkenen terug op het kampioenschap van AZ dat in die jaargang werd behaald. Aan het woord in het eerste deel van de serie: Stijn Schaars (34).

Kampioenen van 2008-2009: Schaars

Je kwam in 2005 bij de club. Hoe was dat voor je?
“Ik moet wel zeggen dat het een enorme stap vooruit was ten opzichte van Vitesse. Het voelde eigenlijk meteen als een warm bad. Ik kwam in een ploeg met ervaren jongens die net in de halve finale van de UEFA Cup hadden gespeeld. Kansen kwamen voor mij al vrij snel. Je weet dat Louis van Gaal niet schroomt om een jonge jongen in zijn ploeg te zetten. Ik werkte hard, toonde mijn kwaliteiten en groeide uit tot vaste waarde.”

Maar toen volgde een zware enkelblessure, hoe verwerkte je dat?
“Het was natuurlijk lastig, ik moest heel veel wedstrijden missen. Na overleg met de medische en technische staf dachten we aanvankelijk dat we er goed aan deden om een operatie te laten uitvoeren. Helaas pakte het anders uit. Na de eerste ingreep moest ik nog twee keer onder het mes. Daarnaast was het extra frustrerend om te zien dat AZ een heel matig seizoen doormaakte. De prestaties bleven uit en dat was ook zeker niet bevorderlijk voor de sfeer binnen de spelersgroep. De hiërarchie was zoek.”

Van Gaals voortbestaan bij de club hing in die tijd aan een zijden draadje.
“Het probleem lag niet zozeer bij de trainer maar binnen bij de groep. Er ontstonden te veel onderlinge groepjes en irritaties. Toen Van Gaal daar slachtoffer van dreigde te worden zijn Kew Jaliens en ik naar het bestuur gestapt. Na een stemming liet het overgrote deel weten verder te willen met de trainer.”

Schaars toont de schaal
Schaars toont de schaal

Na het roerige seizoen 2007-2008 keerde je terug in het elftal.
“Samen met Maarten Maartens sloot ik inderdaad weer aan. Daarmee waren er wel twee vaste krachten terug in het team. Desondanks verloren we van NAC en daarna van ADO Den Haag. In Den Haag kwamen we al vroeg met tien man te staan, we verloren maar speelden goed.” ‘Als jullie zo blijven spelen, kunnen we nog kampioen worden ook’, zei Van Gaal na afloop. “Dat had hij volgens mij voorzien.”

En daarna?
“Haha, ja daarna ging het dus lopen. We werkten keihard tegen PSV en wonnen de eerste wedstrijd van het seizoen. Daarna stapelden de zeges zich op. Je sprak het niet uit naar elkaar maar je wist op een gegeven moment gewoon: we gaan weer winnen vandaag. Er zat zoveel voetbal in onze kampioensploeg.”

Hoe vulde jij de rol van aanvoerder in?
“Ik zag het als een van mijn belangrijkste taken om de homogeniteit in de groep te bewaken. Alle neuzen dezelfde kant op, daar lette ik wel extra goed op. Dat peilde ik vaak door even jongens apart te nemen. De een had een schop onder zijn kont nodig, de ander juist een aai over zijn bol. Het waren hele kleine en simpele dingen, maar ik zag er wel de waarde van in. Persoonlijk zat ik ook lekker in mijn vel omdat ik weer pijnvrij kon voetballen.”

Maar in de met 5-2 gewonnen competitiewedstrijd tegen Willem II ging je al vroeg naar de kant. Waarom?
“Haha, weet je hoe dat kwam? Ik werd in die week voor het eerst vader. Dat bracht toch wat meer stress met zich mee dan ik had verwacht. Mijn hartritme was wat onregelmatig, dus uit voorzorg ging ik naar de kant. Maar het was echt een galashow die avond. Voor rust stond het al 5-1 voor ons. Een van onze beste wedstrijden van het seizoen.”

BODY_Kampioenen-10jr-later-Schaars

Waren er nog spelers in het team die erboven uit staken?
“In mijn opinie was dat het drietal: Sergio Romero, Mounir El Hamdaoui en Moussa Dembélé. Romero was af en toe echt onpasseerbaar op de trainingen. Hij keepte met zoveel kwaliteit en uitstraling. Op de training keken we elkaar weleens aan van: wat is dit? Ik had hem tegen deze tijd wel bij de top 5 keepers ter wereld verwacht. Echt in de categorie Manuel Neuer. Het seizoen daarna was hij alleen wat minder, maar hij keept nu toch wel mooi bij Manchester United. Dembelé was ijzersterk aan de bal. Al had hij Alex of Jaap Stam om zijn nek hangen, het maakte niet uit voor hem. Mooi om te zien dat hij zo’n complete middenvelder is geworden bij Tottenham Hotspur.”

“En ja, ik heb wel een zwak voor de voetballer Mounir El Hamdaoui. Met zijn vaak prachtige doelpunten had hij een groot aandeel in ons kampioenschap. El Hamdaoui en Dembélé waren twee giganten met z’n tweeën voorin.”

Klopt het dat er ook speciale spelletjesavonden voor de selectie werden georganiseerd?
“Jazeker, dat was altijd geweldig. Van Gaal zette dat met een vriend van hem in elkaar. Aanwezigheid met partner was voor de hele selectie verplicht. We speelden de hele avond allerlei spelletjes en quizzen. In de avond zat ook verweven dat je ook bepaalde dingen over elkaar moest zeggen. Op het einde van de avond werd Van Gaal zelf op de hak genomen. Daar kon hij dan smakelijk om lachen. Bevorderlijk voor de sfeer was het zeker. Ik ben een echte spelletjesfreak dus het paste goed in mijn straatje. Op de training was het die week daarna wel gewoon weer back to business.”

Hoe kwam het dat jullie juist in de topwedstrijden ijzersterk waren?
“Dat waren de wedstrijden dat het er écht om ging. Voor een selectie zijn dat gewoon de beste meetmomenten. En we wilden ook graag de traditionele top drie aanpakken. We slaagden in deze opzet omdat we aan de bal gewoon ontzettend dominant waren. Ploegen moesten echt achter ons aan hollen.”

De titel stelden jullie al veilig in april. Jij had het aardig naar je zin op de huldiging toch?
“Tuurlijk! Zoiets moet je delen toch? Bij dat soort mijlpalen is het belangrijk om je gevoel vooral te laten gaan. De hele huldiging en alles daaromheen is me goed bij gebleven. We zijn veel bij elkaar gebleven en hebben een mooi feestje gebouwd met de supporters en iedereen die AZ een warm hart toedraagt. Het was een fantastische tijd waar ik nog graag aan terug denk.”

Tekst: Lars Mulder / AZ Media
Foto's en video: Ed van de Pol & AZ Media

« Naar het overzicht